Editor Андрей Тихомиров
ISBN 978-5-0059-7236-1 (т. 7)
ISBN 978-5-0059-5237-0
Created with Ridero smart publishing system
Elke religie is gebaseerd op geloof, en geloof is suggestie en zelfsuggestie, dat wil zeggen hypnose. En hypnose in vertaling van het Griekse «slaap», dat wil zeggen de slaap van de hersenen. En wanneer de hersenen slapen, wordt het geleid door de suggestie van «geïnteresseerde personen» of zelfhypnose van de persoon zelf.
«Jezus zei tegen hen: Vanwege uw ongeloof; want voorwaar, ik zeg je, als je een geloof hebt ter grootte van een mosterdzaadje en tegen deze berg zegt: „Ga van hier naar daar“, en hij zal bewegen; en niets zal voor u onmogelijk zijn» (Matt. 17:20)
«Maar wil je weten, ongefundeerde man, dat geloof zonder werken dood is?» (Jakobus 2:20).
Geloof is suggestie en zelfsuggestie, dat is wanneer de berg zal bewegen, in feite zal het slechts een illusie zijn, zelfbedrog, suggestie en zelfsuggestie. Hiervoor is wat werk nodig.
Oleg Moroz in het artikel «Alle ziekten komen van de aarde», p. 161, in het boek «Namens de wetenschap», zegt: «Gedurende vele millennia, vanaf het allereerste begin van het menselijk brein, de psyche, is het geloof een constante metgezel van de mens geweest. Sterk geloven in iets kwam bijna neer op de realisatie van dit iets. dat hij niet in orde was, en dat hij echt door ziekte werd overmand. Het was genoeg om in herstel te geloven – en hij stond op uit het bed van ziekte. Het hele punt is om stevig te geloven, echt. Altijd daar waren mensen die hierin de rol van katalysator speelden, gist, – tovenaars, tovenaars, magiërs, sjamanen …»
In het artikel «Op verzoek van de goden…", p. 61—70, in hetzelfde boek, verwijzend naar Princeton University professor Julian Janes, beschouwt hij de helden van Homerus’ Ilias, die een opmerkelijke eigenschap hebben: heel vaak nemen de goden belangrijke beslissingen voor hen.
De actie in het gedicht begint met het feit dat de leider van de Achaeërs, koning Agamemnon, het verzoek van de «onbevlekte priester» Chris afwijst om zijn dochter, gevangengenomen door de Achaeërs, aan hem terug te geven voor een rijk losgeld. Als vergelding voor zo’n brutaliteit brengt de god Apollo straf over de Achaeërs.
Hier zijn citaten uit de Ilias:
«… Snel gehaast van de Olympus-toppen, barstend van woede,
Een boog en een pijlkoker over zijn schouders dragend, overal vandaan
gesloten…
Helemaal aan het begin vielen hij en de honden de Meskovs aan
leeglopers;
Na overkwam de mensen, dodelijk
puistje pijlen;
Frequente lijkenvuren brandden voortdurend
Ik zal worden.»
De goden suggereren de metgezel van Agamemnon Achilles (Pelida) de weg naar verlossing:
«Negen dagen voor het leger van Gods pijlen
vloog;
Op de tiende dag kwam Pelid naar de vergadering
riepen de Grieken.
De soevereine godin bracht het in zijn gedachten
Gera:
Ze werd gekweld door verdriet, het zien van de verdwijning
Achaeër.»
«In de gastheer» biedt Achilles aan om erachter te komen – via «een priester, of een profeet, of een waarzegger van dromen» – waarom Apollo boos is. De ’opperste vogellezer’ Calchas legt de Achaeërs uit wat er aan de hand is.
Agamemnon stemt ermee in om Chris zijn dochter te geven, maar in ruil daarvoor dreigt hij een andere gevangene, Briseis, die eigendom is van Achilles, zijn «beloning» toe te eigenen – zodat Achilles begrijpt hoeveel hij, Agamemnon, boven hem staat in macht.
Beledigd wordt Achilles gekweld op zoek naar een oplossing – dood de dader onmiddellijk of geef je over.
Opnieuw komt de beslissing van de goden:
Hij trok zijn verschrikkelijke zwaard uit de schede – Athena verscheen…
«Ik zal je stormachtige woede temmen als je wordt onderworpen door de onsterfelijke,
neergedaald uit de lucht; stuurde mij naar beneden
gouden troon Hera…
Maak een einde aan de strijd, Pilion, en stel jezelf tevreden
boos hart,
Met kwade woorden, steek, maar raak het zwaard niet met je hand aan …»
Men kan niet zeggen dat de goden altijd wijs en reddend advies gaven. Zonder met de ogen te knipperen, geven ze verraderlijk advies en lokken ze in de val. Dus, Zeus, om wraak te nemen op Agamemnon voor Achilles, adviseert de leider van de Achaeërs om troepen naar Troje te sturen, om het te veroveren: volgens het plan van Zeus zullen de Achaeërs, samen met hun leider, worden uitgeroeid in deze oorlog.
Dergelijke afleveringen – wanneer de goden optreden als prompters – doordringen echt het hele gedicht. Op basis hiervan komt professor J. Janes tot een onverwachte conclusie: de oude Grieken bezaten geen bewustzijn.
«Fantastische feit! roept hij uit. – De helden van de Ilias waren eigenlijk automaten. Ze namen geen beslissingen, ze maakten geen plannen… Wanneer de noodzaak om een beslissing te nemen rijp was, verschenen de goden. Zodra zich een kritieke situatie voordeed, hoorde iemand hun stemmen of zag ze… Zonder aansporing voerden de oude Grieken verbazingwekkend naïeve handelingen uit. Neem bijvoorbeeld de beroemde aflevering van het paard van Troje. Hoe kon iemand worden verleid door een enorm paard, dat door de vijanden werd uitgegleden?»
Bestonden de goden echt in die tijd? Janes gelooft dat de hersenen van de oude mens gespleten waren. In de rechterhersenhelft stapelde zich ervaring op en werd een aanwijzing hoe te handelen gerijpt. Het werd doorgegeven aan de linkerhersenhelft – het orgaan van uitvoerende macht – in de vorm van auditieve hallucinaties. De man leek stemmen van buiten te horen. Natuurlijk zag hij ze aan voor de stemmen van de goden. Auditieve hallucinaties gingen vaak gepaard met visuele hallucinaties. De goden verschenen gemakkelijk aan de zonen van de aarde.
Geeft de Ilias echt aanleiding tot dergelijke conclusies? Er zijn natuurlijk niet minder gevallen in het gedicht waarin mensen onafhankelijke beslissingen nemen, zonder enige deelname van de goden, dan er zijn gevallen met gedicteerd advies.
Door zijn eigen wil, en niet door de wil van iemand anders, neemt Agamemnon precies de beslissing waarmee het allemaal begon – om zijn dochter niet terug te geven aan Chris:
«… Stuurde trots de priester weg en profeteerde hem een vreselijk woord:
«Ouderling, zodat ik je nooit voor de rechtbank zie!
Hier en nu aarzel je niet en durf je niet meer te laten zien!
Of noch de scepter, noch de kroon van Apollo zal je bevrijden.
Ik zal de maagd geen vrijheid geven; ze vervalt in gevangenschap,
In Argos, in ons huis, ver van jou, ver van het vaderland —
De weverij omzeilen of een bed met mij delen.
Ga weg en maak me niet boos, maar je komt gezond terug!
Evenzo besluit Agamemnon zonder enige aansporing om Briseis weg te halen bij Achilles:
«… Hij, roepend voor het gezicht van Talphibius en Eurybat met hem,
Trouwe lasteraars en boodschappers, zo bevolen, boos:
«Kom, trouwe boodschappers, in het baldakijn
Achilles Pelid;
Bij de hand nemend, stel je onmiddellijk Briseis voor me voor:
Als hij niet teruggeeft, keer dan terug – ik zal zelf ontwortelen:
Ik zal met kracht tot hem komen, en het zal droeviger zijn voor de gehoorzamen.»
Wanneer de troepen van de Achaeërs en Trojanen samenkomen en tegenover elkaar staan, besluit Paris, de ontvoerder van Helen, naar voren te komen en de dappere krijger van het vijandelijke leger uit te dagen tot een tweegevecht. De goden zwijgen.
«… Alexander, gelijk aan een hemelse, stapte naar voren van de Trojanen,
Met parda leer op het frame, met een kromme strik over zijn schouders
En met een zwaard op de heup; en in de handen van twee koperen speren
Trots aarzelend riep hij alle dapperste Danae,
Trek tegen hem op en vecht een felle strijd.»
Van de kant van de Achaeërs komt Menelaüs, Elena’s «legitieme» echtgenoot, opgetogen over de mogelijkheid om wraak te nemen op de vijand, ook niet ingegeven door iemand van bovenaf. Paris ziet hem en verschuilt zich lafhartig achter de rug van zijn kameraden: «Maar zodra Priamid hem zag,
Alexander goddelijk,
Tussen het flitsen van de voorkant, beefde zijn hart;
Hij trok zich snel terug in de menigte vrienden en vermeed de dood.
Als een reiziger die een draak ziet
bergkloven,
Draait terug en in horrorleden
iedereen beeft,
Gaat snel weg en zijn bleekheid
bedekt de wangen,
Dus nadat hij was weggelopen, stortte de Trojan zich in de menigte
trots
De manier waarop rood Parijs, bang
Atreus zoon.
Nou, dit zijn allemaal gewone menselijke acties, niet gegeven door de goden. Als ze werden gegeven, zou alles er anders uitzien.
Kortom, de helden van de Ilias handelen op deze manier en op die manier – beide volgen ze de stem van de goden en uit eigen vrije wil. Het zou zinloos zijn om te proberen te berekenen hoe vaak. Zelfs als iemand zo’n berekening zou maken (hard werken), zouden de resultaten zeker niets zeggen. We hebben geen reden om af te wijken van de gebruikelijke opvatting over de rol van de goden in de Ilias. Het zijn dezelfde deelnemers aan evenementen, net als mensen. De goden zijn onderworpen aan gewone menselijke passies – liefde, haat… Daarom bemoeien ze zich eindeloos met het menselijk leven – ze straffen sommigen, beschermen anderen, duwen mensen tegen elkaar… Er zijn zo nu en dan ruzies tussen hen. De Olympische goden zijn voor de Hellenen bijna tastbare bewoners van de aarde, alleen machtiger en niet onderhevig aan de dood.
Niet alleen de goden houden zich aan hun woord aan de mensen, maar ook de mensen aan de goden. Natuurlijk, als advies en bevelen van Olympus naar laaggelegen land vliegen, terug – verzoeken en gebeden.
Achilles smeekt Thetis om voor hem tussenbeide te komen en een goed woordje te doen bij Zeus zodat hij Agamemnon straft:
«Moeder! als je sterk bent, kom dan tussenbeide voor de dappere zoon!
Beklim nu de Olympus en bid tot de almachtige Zeus …»
Soms vertellen mensen de goden echter precies hoe ze moeten handelen om hun menselijke nederige gebeden te bevredigen. Eigenlijk vertelt niemand minder dan Achilles via Thetis aan Zeus hoe hij Agamemnon moet straffen voor zijn, Achilles, ontheiligde eer – om hem te betrekken bij de oorlog met de Trojanen:
«Herinner Zeus hieraan en bid, je knieën omhelzend,
Laat hem, vader, verlangen om te vechten voor de mensen van Pergamum in veldslagen,
Maar de Argivers, die naar de schepen en naar de zee drongen,
Sla met de dood, zodat de Argiven van hun koning zullen genieten;
Deze koning zelf, de veelmachtige, arrogante Atrid, mag hij weten
Wat is hij misdadig, de dapperste Achaeër die zo onteerd is.
En de Thunderer Zeus luisterde naar het advies van een sterveling.
Dus tussen de goden en mensen in de Ilias, zoals ze nu zouden zeggen, is er een bijna gelijke uitwisseling van informatie. Dit wordt ook bevestigd door Achilles, die tegen Athena zegt, die hem vermaant om geen openlijke strijd aan te gaan met Agamemnon:
«Je moet, o dochter van Zeus, je bevelen gehoorzamen.
Het maakt niet uit hoe vurig mijn woede is, maar nederigheid zal nuttiger zijn:
Wie door de onsterfelijken wordt onderworpen, de onsterfelijken luisteren naar hem.
Kortom, niet alles in de Ilias is wat het lijkt voor Jaynes. Deze keer is er geen reden om archeologische opgravingen uit te voeren, om naar «Troje» te zoeken – om tot op de bodem uit te zoeken wat de werkelijkheid verbergt achter het advies en de hints van de goden.
Maar toch hebben we het niet echt over de goden, maar over de structuur van de hersenen.
«De opkomst van een tweekamerbrein was een historische noodzaak», zegt Jaynes. «Toen een stam ongeveer dertig leden bereikte, werden nieuwe vormen van communicatie en sociale controle noodzakelijk. Ik neem aan dat de hallucinaties van het tweekamerbrein deze sociale controle waren. Het individu hoorde het echte bevel van de leider en voerde het uit. En toen de heerser stierf, werd zijn stem een hallucinatie. Zo’n stem zou kunnen ’denken’ en de problemen oplossen waarmee een persoon te maken had.
Volledig, is dit serieus? Hallucinaties in plaats van bewustzijn! Hoe kan een persoon overleven, in de gevangenschap van fantastische visioenen, zelfs als ze door de werkelijkheid worden gegenereerd? Hij moest tenslotte elke minuut, elke seconde door de realiteit navigeren om niet om te komen.
Janes realiseert zich deze zwakte van zijn theorie en probeert het gat te dichten. Hij schrijft dat hallucinaties in de loop van de tijd lastig zijn geworden voor menselijke controle. Hij noemt zelfs de tijd waarop dit gebeurde – ongeveer 1480 voor Christus. Toen was er een uitbarsting van vulkanen op de eilanden van Santorini. Een gigantische golf passeerde langs de oevers van de Egeïsche Zee en veroorzaakte verschrikkelijke verwoestingen. Massa’s vluchtende vluchtelingen stormden de diepten van het vasteland in. Onder deze omstandigheden konden de hallucinaties de vluchtelingen niet langer ondersteunen, ze hadden een meer realistische manier nodig om zich te oriënteren. En zo werd de aanzet gegeven tot de ontwikkeling van het moderne bewustzijn.
Maar deze patch op de theorie helpt haar niet veel. Waren de vulkaanuitbarstingen op de eilanden van de Egeïsche Zee de eerste rampen die mensen meemaakten? Catastrofes hebben zich gedurende het hele bestaan van de mensheid voorgedaan. Dit is waar we het over hebben – een persoon werd constant blootgesteld aan gevaar, zonder rekening te houden met de dreigende dood. Natuurlijke en sociale selectie was op zoek naar de meest effectieve, meest vruchtbare hulpmiddelen om het gedrag van een persoon te sturen. Is het mogelijk om je voor te stellen dat hij hem zo’n waardeloos, overweldigd hulpmiddel als hallucinaties heeft uitgegleden?!
Is het verrassend dat de goden in Homerus iemand vertellen hoe hij zich moet gedragen? Is het nodig om te zoeken naar een echte basis achter de goden? Dit is tenslotte hetzelfde als het zien van buitenaardse wezens in de helden van oude legendes en mythen. De mythische wereld van de oude mens werd bewoond door goden. De goden moesten iets doen. Het dicteren van belangrijke beslissingen aan een persoon is een behoorlijk waardige rol. Zo’n rol werd door de mythen aan de goden gegeven.
Hier kun je aan toevoegen dat de uitbarsting van Santorin plaatsvond rond 1380 en het verhaal hierover staat in het bijbelboek «Exodus»: Tikhomirov A.E., Exodus. https://ridero.ru/books/ishod_2/
En de goden in de Ilias en in andere oude werken zijn mensen die alleen grote capaciteiten en technologieën hebben.
Om de vraag naar de historische uitgangspunten van het christendom aan de orde te stellen, is het noodzakelijk om aandacht te schenken aan de kenmerken van de christelijke God, die hem scherp onderscheiden van de goden van het heidense Hellas. Ten eerste zien we in het christendom één enkele God, in tegenstelling tot de veelheid aan Olympische goden. Ten tweede is de christelijke God de transcendente schepper en heerser van de wereld, in tegenstelling tot de Griekse goden, die wereldkrachten personifiëren en ondergeschikt zijn aan de kosmische orde. Maar er zijn nog ernstiger verschillen met betrekking tot het begrip van de mens en de relatie tussen het goddelijke menselijke en het natuurlijke.
De christelijke God is een transcendentale Geest, die vrijelijk niet alleen de natuur schept, maar ook de mens. Tegelijkertijd behoort een persoon slechts gedeeltelijk tot de natuur, hij handelt in de eerste plaats als een persoon, dat wil zeggen een bovennatuurlijk «ik» met zijn vrijheid, uniciteit en vermogen om te creëren. Persoonlijkheid is het beeld van God in de mens. Met andere woorden, er is iets goddelijks in een persoon, maar dit ’iets’ is geen natuurlijke kracht, maar het vermogen om een persoon te zijn. Zo ontdekt en onderbouwt de christelijke cultuur de absolute betekenis van de menselijke persoonlijkheid, creativiteit en vrijheid. Het is waar dat de manier waarop deze spirituele ontdekking werd begrepen en in de praktijk werd toegepast in de verschillende stadia van de ontwikkeling van de christelijke cultuur heel verschillend was.
«Het geloof in een almachtige God vindt zijn oorsprong in het judaïsme, de religie van de oude joden. Dit geloof drukt de tragische geschiedenis van het volk uit, beschreven in het Oude Testament, een verzameling boeken die heilig zijn voor zowel het jodendom als het christendom. De oudtestamentische geschiedenis is vol omzwervingen en hoop, de bitterheid van de Babylonische en Egyptische ballingschap ” (Men A. History of Religion. M., 1993, vol. IV, p. 298). En natuurlijk bracht zo’n verhaal een religie voort die fundamenteel anders was dan de Helleense. De goden van Hellas spraken het vertrouwen uit van de Hellenen in de gevestigde orde van het universum, hun hoop op een fatsoenlijk leven in een van de niches van de goddelijke kosmos. Maar voor de oude joden was de huidige kosmos een wereld van ballingschap en gevangenschap. De goden, die de krachten van deze kosmos personifieerden, waren onderworpen aan zijn lot, dat voor de joden noodlottig was. Mensen hadden hoop nodig, en alleen God, die zelf de schepper van de wereld was en de heerser van het kosmische lot, kon die geven. Zo ontstond de oorspronkelijke versie van het jodendom, de oudste monotheïstische religie.
«De God van de oude Joden, de God van het Oude Testament, was een type van de christelijke God. Strikt genomen is het voor het christendom één en dezelfde God, alleen zijn relatie met de mens verandert. Dus het oudtestamentische geloof wordt gezien als een voorbereiding op het nieuwe testament, dat wil zeggen, de nieuwe vereniging van de mens met God. En inderdaad, ondanks de significante verschillen in de ideeën van het Oude en het Nieuwe Testament, waren het de oudtestamentische wijzen die voor het eerst die spirituele vragen verschenen die het christendom kon beantwoorden. Maar laten we eerst stilstaan bij de verschillen ” (Gurevich A. Ya. Categorieën van middeleeuwse cultuur. M., 1994, p. 67).
Als de God van het Oude Testament is gericht tot het hele volk als geheel, dan is de God van het Nieuwe Testament gericht tot elk individu. De oudtestamentische God besteedt grote aandacht aan de vervulling van een complexe religieuze wet en de regels van het dagelijks leven, talloze rituelen die elke gebeurtenis begeleiden. De God van het Nieuwe Testament richt zich in de eerste plaats tot het innerlijke leven en het innerlijke geloof van ieder mens.
«Maar al in het Oude Testament zien we iemands dorst naar een echte ontmoeting met God en het verlangen om zichzelf geestelijk te bevrijden van onderwerping aan de uiterlijke kant van het leven. Deze motieven komen voornamelijk tot uiting in het boek Job en het boek Prediker ” (Men A. History of Religion. M., 1993, vol. V, p. 56). Dit streven naar het geestelijk overwinnen van de uiterlijke kant van het zijn is vooral duidelijk aan het begin van onze jaartelling, want de mensen vallen weer onder de heerschappij van vreemden, die dit keer de Romeinen waren. In de geschiedenis van het Oude Testament vervulde God zijn belofte, gaf de mensen een plek voor een onafhankelijk leven. Nu bleef het alleen nog wachten op de Heiland, die, volgens het geloof van de oude Joden, het hele volk zou redden en het hoofd van het koninkrijk zou worden. Maar de Heiland (in het Grieks – Christus) kwam niet, en het bleef alleen maar om te denken: misschien zal de verwachte redding geen nationale staat hebben, maar een spiritueel karakter? Dit is het soort preek dat Jezus hield.
Бесплатный фрагмент закончился.